Sericaia sa šljivama iz Elvasa

Priča

Sericaia je samostanski desert iz Alenteja na jugu Portugala: krema od mlijeka, žumanjaka, šećera i malo brašna, olakšana istučenim bjelanjcima, žlicom stavljena u posudu, obilno posuta cimetom i pečena dok se ne napuhne i ne raspukne na vrhu. O njezinu podrijetlu nema suglasja. Prema jednoj priči, s Istoka ju je u šesnaestom stoljeću donio D. Constantino de Bragança, koji je upravljao Portugalskom Indijom. Na nju su polagala pravo dva samostana u Alenteju, Chagas de Cristo u gradu Vila Viçosa i Santa Clara u Elvasu, a knjiga recepata iz Elvasa iz 1623. bilježi da je s isusovcima putovala iz Malacce u Gou i 1584. stigla u samostan Santa Clara zahvaljujući sestri Maria da Purificação. Pekla se na limenim tanjurima, kasnije na fajansi, u pekarskoj peći na drva čija je visoka temperatura otvarala karakteristične pukotine. Šljive su došle mnogo kasnije. U 1970-ima Elvas je počeo posluživati sericaiu sa slatkim gradskim šljivama u sirupu, a zaslužnima za tu kombinaciju smatraju se Mário Conceição i direktor hotela Pousada de Elvas. Ispecite je ujutro na dan večere i poslužite sobne temperature; suhe šljive kuhane u sirupu dobro zamjenjuju šljive iz Elvasa.